Το καθημερινό νανούρισμα των μέσων μαζικής αποχαύνωσης, πότε με τα "ισοδύναμα" και πότε με την "αξιολόγηση" και τις "αναγκαίες δόσεις", έχει στόχο να καλλιεργεί στο μυαλό των ήδη πτωχοποιημένων ιθαγενών την αναγκαιότητα αποδοχής των νέων μέτρων εξαθλίωσης, προκειμένου να αποφευχθεί η επίσημη χρεοκοπία του αστικού κράτους που πρέπει να παραμείνει ικανό να απαλλάσσει από χρέη τους "φτωχούς" καπιταλιστές και ικανό να δανείζεται φορτώνοντας τα βάρη στα λαϊκά στρώματα με "κοινωνική ευαισθησία" στα πλαίσια μιας "αριστερής" κοινωνικής δικαιοσύνης.

Στόχος είναι να πείθονται οι ιθαγενείς ότι αυτή η διαδικασία φτωχοποίησης τους γίνεται δήθεν για το καλό τους και έτσι να μην αντιδρούν και να ελπίζουν πως ΟΤΑΝ και ΑΝ γινει η καπιταλιστική ανάκαμψη θα ωφεληθούν δήθεν κι' αυτοί μαζί με τους καπιταλιστές.

Βέβαια κανένας από τους πολιτικούς σαλτιμπάγκους της αριστεροκεντροδεξιάς του συστήματος δεν μπορεί να υποσχεθεί για λογαριασμό των καπιταλιστών το ΠΟΤΕ και ΠΩΣ θα ωφεληθούν οι ιθαγενείς από τις θυσίες που υποβάλλονται, αφού η κατάργηση των δικαιωμάτων τους είναι νομοθετημένη για πάντα, χωρίς ημερομηνία λήξης. Δηλαδή δεν πρόκειται να δικαιωθούν ούτε στη δευτέρα παρουσία, γιατί η κόλαση των καπιταλιστικών κερδών απαιτεί αιματηρές θυσίες επ' άπειρο, είτε για να αυξηθούν τα κέρδη, είτε για να μην μειωθούν τα κέρδη των στυλοβατών της οικονομίας μας.

Κατά την διάρκεια της ύπνωσης αποδίδει η τακτική του μαστιγίου και του καρότου στους υπνωτισμένους, γιατί πάνω στη θολούρα τους από τα απανωτά χαστούκια δεν θέλουν να εγκαταλείψουν την ψεύτικη ελπίδα που τους κρατάει στον καναπέ. Δεν θέλουν να παραδεχτούν την γυμνή αλήθεια ότι το μαστίγωμα θα είναι συνεχές όσο προσπαθούν να πιάσουν το καρότο της καπιταλιστικής ανάπτυξης που φέρνει πάντα την επόμενη καπιταλιστική κρίση.

Η μόνη περίπτωση να απεμπλακούμε από την σημερινή κατάσταση είναι η σύγκρουση με αυτούς που μας έφεραν εδώ, κι αυτό δεν ισχύει μόνο για εκείνους που εργάζονται σήμερα από το Μέγαρο Μαξίμου αλλά και για την αντιπολίτευση που πολιτεύεται φοβικά απέναντι στον ελληνικό λαό και δεν του λέει ξεκάθαρα ότι η ελπίδα είναι το πιο άχρηστο των συναισθημάτων αν δεν συνδυάζεται με τον αγώνα...

Δεν επιζητώ την αλήθεια από τους πολιτικούς. Κανείς μας δεν την κατέχει κι επομένως κανείς μας δεν μπορεί να την κοινωνήσει. Κανείς μας, όμως, δεν θέλει και την ειλικρίνεια. Είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχθούμε ακόμα και την πιο απίστευτη κολακεία από το να χωνέψουμε την πιο ωμή πραγματικότητα. Οι περισσότεροι υποψιαζόμαστε πως οι δυσκολίες θα είναι πολλές και με μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αφηνόμαστε όμως να παραμυθιαζόμαστε πως θα μας πάρει από το χεράκι και θα μας επιστρέψει στην εποχή που τρώγαμε από τα έτοιμα και δεχόμασταν ή κι αποζητούσαμε κάθε είδους δωροδοκία τού συστήματος...

Δεν μας ενδιαφέρουν και τόσο οι μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, η πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, η αναμόρφωση της παιδείας και η βελτίωση των υπηρεσιών υγείας όσο το να γυρίσουμε στους καιρούς που ανήκαμε στη μεσαία τάξη, σε μια κατάσταση δηλαδή η οποία αποκοίμιζε την ταξική μας συνείδηση στο όνομα της κοινωνικής γαλήνης. 

Γι' αυτό και οι πρώτοι που πήραν τις πέτρες και τις ντομάτες και τις εκσφενδόνισαν σε βάρος τής παρηκμασμένης πολιτικής ελίτ ήταν εκείνοι που είχαν ευνοηθεί περισσότερο από αυτή τις περασμένες δεκαετίες. Οι κακομαθημένοι λούμπεν προλετάριοι είναι αυτοί που ηδονίζονται να μιλούν για κρεμάλες κι ονειρεύονται μια νέα Ελλάδα η οποία θα είναι ίδια κι απαράλλαχτη με την παλιά, απλώς με διαφορετικούς πρωταγωνιστές στο πολιτικό θεατρικό σανίδι...

Λένε πως δίχως ελπίδα δεν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε. 

Πρόκειται, όμως, για συναίσθημα των αδύναμων ψυχών, αυτών που χρειάζονται εξωγενή ενισχυτικά για να αντέξουν τις ανηφόρες που φέρνει η ζωή στο δρόμο τού καθενός. Το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, η θρησκεία είναι μόνο μερικές από τις ψυχοτρόπες ουσίες που χρησιμοποιούμε για να υπομένουμε τα βάσανα, τις πίκρες και τον πόνο που κάποια στιγμή αναπόφευκτα επισκέπτονται τους πάντες. 

Τα όποια οφέλη τους είναι, ωστόσο, μόνο παροδικά κι όταν η επήρειά τους ξεθυμαίνει, μένουμε μόνοι με τα ίδια αδιέξοδα που δεν είχαμε το κουράγιο να διασπάσουμε με τις δικές μας φυσικές δυνάμεις για να ανοίξουμε δρόμο στην πραγματική προοπτική. 

Διαλέγουμε την αυτόβουλη θυματοποίηση αντί να γίνουμε θύτες απονομής δικαιοσύνης. Την ώρα που το στομάχι μας γουργουρίζει κι ο νους μας αποζητά στην θεωρία ιδανικά κι αξίες, τα καταπραΰνουμε με ελπίδες που είναι εξ ορισμού ψεύτικες. 

Οπως καθετί που δεν περιέχει αυτοθυσία κι αγώνα παρά μόνο πνευματικό και σωματικό ραχάτι...

Επιμέλεια: www.logiosermis.net

Σχόλια

Στο logiosermis.net δημοσιεύεται κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφέρει ελεύθερα τις απόψεις του, οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Περισσότερα στις οδηγίες χρήσης.

 
Top