Απορεί κανείς διαπιστώνοντας πόσο πολλοί είναι εκείνοι οι άνθρωποι, οι οποίοι πιστεύουν αφελώς ότι, εάν αλλάξει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία, τα πράγματα θα διορθωθούν και η οικονομία θα οδηγηθεί στο σωστό δρόμο – η μεγάλη παγίδα των ελίτ

Η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. δεν τόλμησε για μία ακόμη φορά να αυξήσει τα βασικά της επιτόκια,αδυνατώντας να δώσει απάντηση στο δίλημμα που τη βασανίζει (άρθρο) – αιτιολογώντας την απόφαση της με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κίνα.

Ελάχιστοι όμως την πίστεψαν, γνωρίζοντας πως δεν είναι μόνο ο κίτρινος γίγαντας αντιμέτωπος με τοτέρας του χρέους – το οποίο, εάν δεν καταπολεμηθεί, θα οδηγήσει τον πλανήτη σε πολύ μεγάλες περιπέτειες. Στα πλαίσια αυτά υπενθυμίζουμε τα εξής:

Υπήρχαν ασφαλώς εποχές όπου οι ελίτ, οι κάτοχοι της εξουσίας δηλαδή στον πλανήτη, οδηγούσαν μαζικά τους ανθρώπους στο θάνατο – συνήθως όμως θεωρούσαν προτιμότερο να εργάζονται οι άλλοι για αυτούς, έτσι ώστε να αποκομίζουν κέρδη.

Ειδικότερα, από το ξεκίνημα της ανθρώπινης ιστορίας, όλα εξελίσσονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: υπάρχει μία περιορισμένη ελίτ, η οποία προσπαθεί να αναγκάσει την υπόλοιπη ανθρωπότητα να τοποθετηθεί κάτω από το ζυγό της.

Όταν κάποιος έπρεπε στο παρελθόν να συμμετέχει ως εργάτης στην κατασκευή μίας πυραμίδας, να προσφέρει αργότερα το ένα τρίτο της σοδειάς του στο γαιοκτήμονα ή να δίνει σήμερα το μισό του εισόδημα στην εφορία,συνεχίζει ουσιαστικά να υποχρεώνεται στην ίδια διαδικασία: να κάνει πλουσιότερους τους ισχυρούς, εις βάρος του. Με απλά λόγια, μετατρέπεται σε σκλάβο, σε ανθρώπινο δυναμικό, σε «φυσικό πόρο» (Human resource), ο οποίος αξιοποιείται καταληστευμένος, εξυπηρετώντας αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα αυτών που κατέχουν τη Δύναμη.

Ορισμένες μορφές της σκλαβιάς έχουν βέβαια απαγορευθεί σήμερα. Εν τούτοις, ένας από τους πλέον ύπουλους τύπους της, έχει διευρυνθεί και διαδοθεί περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Ο τύπος αυτός ονομάζεται «χρέος» – όπου, στην πραγματικότητα, σχεδόν κάθε απόφαση μας στη ζωή μας οδηγεί, ατομικά ή συλλογικά, όλο και πιο βαθιά στην παγίδα των δανειστών.

Σε αυτήν ακριβώς την παγίδα έχει πιαστεί και η Κίνα, στην προσπάθεια της να διατηρήσει το ρυθμό ανάπτυξης των τελευταίων δεκαετιών, μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2008 – με αποτέλεσμα να εκραγούν τα χρέη της (γράφημα) τα οποία, παρά το ότι δίνεται η εντύπωση πως έχει τη δύναμη να τα καταπολεμήσει, τελικά δεν θα τα καταφέρει.


Όπως διαπιστώνεται από το γράφημα, τα χρέη έχουν αυξηθεί ραγδαία σε όλες τις ομάδες, ενώ σε απόλυτο μέγεθος προηγείται ο τομέας των μεγάλων επιχειρήσεων – ο οποίος είναι σε μεγαλύτερο βαθμό χρεωμένος από τον αντίστοιχο στην Ιαπωνία, στις Η.Π.Α. ή στην Ευρώπη, κρίνοντας από τον επόμενο πίνακα.


Εντός μόλις πέντε ετών λοιπόν, η κινέζικη οικονομία συσσώρευσε νέα χρέη ύψους 15 τρις $ – όσο περίπου το 80% του αμερικανικού ΑΕΠ! Ένα μεγάλο μέρος δε αυτών των χρεών τοποθετήθηκε σε κατασκευές, οι οποίες έχουν ένα ελάχιστο ή καθόλου οικονομικό όφελος – αφού πρόκειται για υπερβολικά μεγάλα αεροδρόμια σε άγνωστες πόλεις, για γέφυρες προς το πουθενά, για οικισμούς φαντάσματα κλπ.

Κάποια στιγμή λοιπόν η πυραμίδα του χρέους θα καταρρεύσει, οπότε η χώρα θα αντιμετωπίσει τους χειρότερους εφιάλτες της. Οι ισχυρισμοί τώρα της κυβέρνησης της, σύμφωνα με τους οποίους ελέγχει την οικονομία, δεν είναι καθόλου εφησυχαστικοί, αφού κάτι ανάλογο δήλωσε και η Ιαπωνία το 1989 – ενώ τα τέρατα έχουν τη δυσάρεστη ιδιαιτερότητα να μην ελέγχονται από ένα σημείο και μετά.

Σκλάβοι χρέους

Συνεχίζοντας, κάποια στιγμή στη ζωή τους οι περισσότεροι άνθρωποι αγοράζουν σπίτι, υπογράφοντας ένα ενυπόθηκο δάνειο που πολύ δύσκολα μπορούν να εξυπηρετήσουν, ειδικά σε εποχές κρίσης – όπως τεκμηριώνεται σήμερα στην Ελλάδα, όπου χιλιάδες κατοικίες είναι στα πρόθυρα της κατάσχεσης και των πλειστηριασμών. Το ίδιο συμβαίνει και με την αγορά αυτοκινήτων, τα οποία συνήθως αποκτούνται επί πιστώσει – με τους γάμους, με τα ταξίδια, με τις πιστωτικές κάρτες, καθώς επίσης με μία σειρά άλλων καταναλωτικών δανείων, με τα οποία οι άνθρωποι μετατρέπονται σε σκλάβους χρέους.

Ελάχιστοι άλλωστε κατανοούν πως ένα δάνειο δεν πρέπει να συνάπτεται ποτέ για καταναλωτικούς σκοπούς, αλλά μόνο για επενδυτικούς – παραδείγματος χάριν, για την αγορά μηχανημάτων, μέσω των εσόδων (κερδών) των οποίων θα μπορούν να αποπληρώνονται τα τοκοχρεολύσια.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στα κράτη, με τα δάνεια των οποίων επιβαρύνονται οι Πολίτες τους – όταν, ως επί το πλείστον, χρεώνονται για την κάλυψη των καταναλωτικών δαπανών τους (ελλείμματα) και όχι για να διενεργήσουν προσοδοφόρες επενδύσεις.

Οι περισσότεροι λοιπόν, κράτη και ιδιώτες, μετατρέπονται εκούσια σε σκλάβους χρέους – ενώ όταν αποπληρώνουν τα δάνεια τους φροντίζουν έτσι ώστε η ελίτ, η οποία τους έχει οδηγήσει στη μεγάλη παγίδα, να «εγγράφει», να πιστώνεται καλύτερα με τεράστια κέρδη.

Στην κορυφή του συστήματος της σκλαβιάς μέσω του χρέους, ευρίσκεται αναμφίβολα η αμερικανική κεντρική τράπεζα – σκοπός της οποίας είναι η «παραγωγή» όσο το δυνατόν περισσοτέρων χρεών. Πολλοί βέβαια πιστεύουν πως η Fed είναι μία υπηρεσία του κράτους – ενώ κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την Τράπεζα της Ελλάδας.

Εν τούτοις, πρόκειται για ένα μη εκλεγμένο όργανο του τραπεζικού καρτέλ, το οποίο δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν – αφού ανήκει στις μεγάλες τράπεζες και δεν υποχρεούται να το κάνει (άρθρο). Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει με 0% στην κεντρική της τράπεζα, ενώ η ελληνική μόλις με 6%.

Περαιτέρω, πολλοί αμερικανοί πιστεύουν ότι, η κυβέρνηση τους δαπανά μόνο τα χρήματα που εισπράττει από τους ίδιους – γεγονός που δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Ειδικότερα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα των Η.Π.Α. είναι έτσι οικοδομημένο, ώστε η κυβέρνηση να δανείζεται χρήματα από τη Fed, η οποία φυσικά δεν τα έχει, αλλά τα δημιουργεί από το πουθενά.

Στη συνέχεια οι μεγάλες τράπεζες, η παγκόσμια ελίτ, καθώς επίσης άλλες χώρες αγοράζουν τα δάνεια που παίρνουν οι Η.Π.Α. από τη Fed (ομόλογα δημοσίου), με αποτέλεσμα να μετατρέπονται οι αμερικανοί Πολίτες σε σκλάβους χρέους – αφού αυτοί πληρώνουν τα συνεχώς αυξανόμενα τοκοχρεολύσια, μέσω των διαρκώς υψηλότερων φόρων που τους επιβάλλονται.

Κάτι ανάλογο συνέβαινε και στην Ελλάδα, όπου οι εμπορικές τράπεζες, δανειζόμενες από την ΕΚΤ με επιτόκιο 0,05% δάνειζαν το κράτος, αγοράζοντας τα ομόλογα του, με πάνω από 5% επιτόκιο – όπως και οι πάσης φύσεως επενδυτές, οι οποίοι έχουν την κοινή ονομασία «αγορές».

Συμπερασματικά λοιπόν, η ελίτ έχει στα χέρια της τα εργαλεία παραγωγής χρέους, ενώ όλοι εμείς είμαστε συλλογικά υπεύθυνοι για την ξέφρενη, ασυγκράτητα αυξανόμενη άνοδο των χρεών. Οι πολιτικοί βέβαια υπόσχονται διαρκώς πως θα ελέγξουν το δημόσιο χρέος – δεν υπάρχουν όμως ποτέ αρκετά χρήματα, με τα οποία να μπορεί να χρηματοδοτηθεί το δημόσιο, καθώς επίσης να πληρωθούν οι τόκοι, με τους οποίους επιβαρύνεται το κράτος.

Η αλματώδης αύξηση των χρεών

Συνεχίζοντας, επειδή είναι αρκετοί αυτοί που ενοχοποιούν την Ελλάδα, με την έννοια πως οδηγήθηκε σε μία διαδικασία σπατάλης, με αποτέλεσμα να αυξηθούν γεωμετρικά τα χρέη της και να χρεοκοπήσει, είναι σκόπιμο να αποδείξει κανείς το αντίθετο – χρησιμοποιώντας το παράδειγμα των Η.Π.Α., στις οποίες εντός μόλις 40 ετών το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 500 δις $, στα 18 τρις $ περίπου σήμερα (36 φορές).

Φυσικά το δημόσιο χρέος είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος – αφού οι μεγάλες τράπεζες, οι οποίες ελέγχουν τις κεντρικές, προσπαθούν να κυριαρχούν, μέσω των χρεών, στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου έχουν δημιουργήσει μία κοινωνία, η οποία λειτουργεί με το σύνθημα «Αγόρασε σήμερα, πλήρωσε αύριο». Στα πλαίσια αυτά, οι συνολικές οφειλές (δημόσιες και ιδιωτικές) της «υπερδύναμης του χρέους», των Η.Π.Α., έχουν εκτοξευθεί μέσα στα ίδια σαράντα χρόνια τηςηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού από τα 2.000 δις $ στα 57.000 δις $ (57 τρις).


Περαιτέρω, οι μεγάλες τράπεζες δεν δανείζουν φυσικά τους πολίτες για να εκπληρώσουν το αμερικανικό τους όνειρο – αλλά για να βοηθήσουν μία μικρή ελίτ να γίνει πλουσιότερη, εκμεταλλευόμενη την ανοησία των σκλάβων. Το γεγονός αυτό (ανοησία) επιβεβαιώνεται με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο, από τη χρήση των πιστωτικών κρατών – όπου οι περισσότεροι πληρώνουν κάθε μήνα μόνο το ελάχιστο απαιτούμενο ποσόν, επιτρέποντας στις τράπεζες να τους ληστεύουν, με τα τοκογλυφικά επιτόκια που χρεώνουν για το υπόλοιπο χρέος.

Φυσικά οι τράπεζες έχουν πολλούς άλλους τρόπους για να ληστεύουν τους πελάτες τους – μεταξύ άλλων με τη μέθοδο του πληθωρισμού, μέσω της οποίας αφαιρούνται χρήματα από τους καταθέτες. Η τραπεζική απάτη δε, σε όλο της το μεγαλείο, φαίνεται και από ένα άλλο κείμενο της σελίδας στο παρελθόν (ανάλυση).

Σε κάθε περίπτωση, απορεί κανείς διαπιστώνοντας πόσο πολλοί είναι εκείνοι οι άνθρωποι, οι οποίοι πιστεύουν αφελώς ότι, εάν αλλάξει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία, τα πράγματα θα διορθωθούν και η οικονομία θα οδηγηθεί στο σωστό δρόμο. Δεν κατανοούν προφανώς ότι, είναι παγιδευμένοι σε ένα «αιώνιο σπιράλ του χρέους», το τέλος του οποίου θα οδηγήσει στην κατάρρευση του συστήματος – όπου βέβαια «η ελίτ της ελίτ» θα έχει ήδη λάβει τα μέτρα της, επιτρέποντας στους υπόλοιπους να πληρώσουν το λογαριασμό.

Ολοκληρώνοντας, ίσως θα βοηθούσε στην κατανόηση το γεγονός ότι, σε κανένα σχολείο και σε κανένα πανεπιστήμιο δεν διδάσκεται ο τρόπος δημιουργίας του χρήματος, ούτε η λειτουργία των κεντρικών τραπεζών – κάτι που σημαίνει ότι η ελίτ δεν θέλει σε καμία περίπτωση να γίνει γνωστό στους ανθρώπους, το βασικό μυστικό του πλουτισμού της.
Επίλογος

Προφανώς η διαπίστωση ενός προβλήματος, καθώς επίσης η ακριβής περιγραφή, προηγείται της λύσης του –δεν είναι όμως η λύση, αφού κάτι τέτοιο απαιτεί ενέργειες, οι οποίες θα την δρομολογούσαν.

Στο θέμα λοιπόν του χρέους, ειδικά του δημοσίου, το σπιράλ θα σταματούσε να λειτουργεί, μόνο εάν υπήρχαν μαζικές αθετήσεις πληρωμών – οι οποίες θα οδηγούσαν την ελίτ σε απόγνωση.

Στο σημείο αυτό, η μοναδική ίσως χώρα που έχει σήμερα ηθικό έρεισμα να το κάνει δεν είναι άλλη από την Ελλάδα, η οποία έχει οδηγηθεί ξανά στην υπερχρέωση – με αποκλειστική και μόνο ευθύνη της κυβέρνησης της: της Τρόικας.

Οι Έλληνες, αφού υπέφεραν τα πάνδεινα, έχοντας ακολουθήσει πιστά το πρόγραμμα που τους επέβαλλε η Τρόικα (ανάλυση), η οποία παραδέχθηκε επανειλημμένα πως ήταν λανθασμένο, έχουν κάθε δικαίωμα να αθετήσουν την εξόφληση εκείνου του μέρους του χρέους, το οποίο δημιούργησε η ίδια η Τρόικα με τις πολιτικές της.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, εάν αποκτήσουν δηλαδή οι Έλληνες το θάρρος που απαιτεί μία τέτοια απόφαση, το σύστημα της δημιουργίας σκλάβων μέσω του χρέους, πιθανότατα θα καταρρεύσει – με αποτέλεσμα να απελευθερωθεί ολόκληρος ο πλανήτης από το ζυγό της ελίτ. Άλλωστε, έχουν κάθε δικαίωμα να καταστρέψουν ένα σύστημα που προσπαθεί να τους καταστρέψει – όπως πολύ σωστά διακήρυσσαν πρόσφατα οι Αμερικανοί Πολίτες (άρθρο).

Δεν είναι δε σε καμία περίπτωση υποχρεωμένοι να ανέχονται τη «γερμανική μπότα», ούτε τον υπουργό οικονομικών της χώρας, ο οποίος απαιτεί με θράσος τη συνέχιση των μέτρων εξαθλίωσης, για να συνεχίσει τις θηριώδεις «ελεημοσύνες» του – αντί να τιμήσει τις οφειλές του απέναντι σε ένα Έθνος που κατέστρεψαν οι ναζί πρόγονοί του.

Analyst Team

Σχόλια

Στο logiosermis.net δημοσιεύεται κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφέρει ελεύθερα τις απόψεις του, οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Περισσότερα στις οδηγίες χρήσης.

 
Top